het leven in een snelkookpan..

In de nacht van vrijdag op zaterdag 13 mei 2023 om 01:00 werd de startfakkel afgestoken van mijn 2e Adventure Race in de Ardennen. Tijdens deze race hebben de deelnemers 36 uur de tijd om een weg te vinden van controle post naar controle post met als enige hulp stafkaarten, een kompas en elkaar waarbij we 200 km, 4400 hoogtemeters afleggen via voet (hiken), fiets (mountainbike), kano en al zwemmend.

Vorig jaar hadden we al ervaren dat zo’n lange race in een grillige omgeving qua hoogtemeters en vegitatie een hele kluif is dat het uiterste van lijf, leden en mind vraagt. Vorig had ik en mijn naamgenoot last van darmen die ophielden met het verwerken van voedsel omdat de prioriteiten ergens anders in het lichaam lagen. Voor mijn naamgenoot dermate heftig dat het einde van de race vroegtijdig in zicht was.

 enMet dit incident in het achterhoofd hebben we voorafgaand aan de race samen duidelijk afgesproken dat samen veilig en heelhuids thuiskomen ons aller hoogst gelegen doelstelling is en dat we dat doen in de vorm van allen voor 1 en 1 voor allen. Nadat we dit doordringend en vergezeld door een boks of andere bevestiging naar elkaar hadden uitgesproken stapten we na de proloog in Valkenburg in de bus richting de Ardennen.

De eerste etappe van 30 km hiken met 1000 hm was brutaal. Door het vele regenen was de altijd sompige Ardennense grond zwaarder en natter dan ik ooit gezien heb. Vanaf de eerste minuut tot aan ons Waterloo had ik natte voeten…en niet kort daarna voor de eerste keer in mijn leven blaren op mijn kleine en onder mijn grote teen. Ik dacht dat ik wel zou kunnen recupereren tijdens de mountainbike etappe van 31km en 760 hm…maar het bleek dat de fiets in kwestie meer als balast op natte en gladde onbegaanbare paden mee omhoog geduwd moesten worden….dus zeker geen rust voor mijn blaren. Ik ben een vervend mountainbiker, maar dit had weinig met biken te maken.

De volgende etappe was weer een hike van slechts 14 km en paar hoogte meters…appeltij eitje op papier met een theoretische ingeschatte tijd van 2 uur…tja deze leg liep uit op bijna 4 frustrerende uren waarbij de meer dan enkeldieope plassen niet meer de moeite waren om te ontwijken..zo talrijk. En ja mijn voeten deden pijn. Ik keek reikhalzend uit naar de kano etappe….een onderdeel waar ik vorig op gebroken was en dit jaar zelfs 23 km dus meer dan 2 uur lang….en ik keek ernaar uit. Even de voeten rust.

Een van de vrienden had al langer gedurende het lopen daarvoor last van zijn knieën. Bij overmaat van ramp viel ik bij het uitstappen uit de kano achterover half op de kano en zijn knie. Hij stwijfelde of hij de loopettapes nog wel kon uitlopen met zijn knie. Als sport instructeur voor het Nederlandse leger moest hij ook fit blijven. 

Na het kanoën hadden we een special task bij een klimwand, waarna we weer een fiets etappe hadden van 24 km met het nodige fiets dus ook weer hike-bike fiets duw uitdagingen waarin duidelijk werd voor onze broeder dat hij de volgende loop etappe van 13 km niet meer uit zou kunnen lopen.

Slik dat was even een domper…fysiologisch gezien beredeneerde we dat zijn knie overbelast was, maar dat doorlopen waarschijnlijk niet meer schade veroorzaakte.We zouden proberen om in deze loopetappe 1 controle post te pakken en om daarna de fiets etappe van 46 km te gebruiken om te kijken hoe het gaat. 

Helaas bleek tijdens het zoeken naar het ene controle postje dat de grens van onze vriend was bereikt… na een paar keer aanzetten met aanmoedigingen van ons, kwam uiteindelijk het hoge woord eruit. Hij kon niet meer verder en wilde stoppen en omdat we dan toch geen aanspraak meer maakte op classificatie in de wedstrijd, zijn we na 26 uur strijden met vrede uit de wedstrijd gestapt en hebben ipv nog 65 km fietsend naar Valkenburg af te leggen, zelfs dat van ons afgeschoven en hebben ons naar huis laten brengen door de organisatie.

Ik heb mee geholpen dat Swen zijn grens kon voelen en uitspreken, maar had zeker door de opeenvolging van vervolgstappen geen gevoel van een vredig einde. Met name de autorit naar Valkenburg ipv de fietstocht buiten de punten smaakte bitter ene onafgerond. Aangekomen op Valkenburg basekanp rond 05 uur in de ochtend zijn we de koude auto ingerold hebben met draaiende motor en stoelverwarming een aantal uur geslapen.

Het is pas sinds de volgende dag, nadat ik weer veilig thuis was gekomen gaan borrelen en ben ik gaan inzien dat het hele event eigenlijk in lijn is met wie ik ben en wat ik met mijn bedrijf wil uitdragen. Het gaat helemaal niet om de top, het gaat veel meer over veilig en gezamenlijk thuiskomen en onderweg lekker lachen genieten en natuurlijk proberen te scoren of te zien hoe ver je kunt gaan in je eigen reserves. Systemisch hadden we de race bijzonder krachtig neergezet zonder dat ik hiervan super bewust was. We hebben tegen elkaar uitgesproken wat onze bestemming is, dat is veilig thuiskomen en als team samen blijven. We hebben hier elkaar in de beslissende momenten even aan herinnerd waarna als vanzelf de gezamenlijke conclusie op tafel kwam om te stoppen. Zelfs de meest strijdlustig teamlid stemde, met mokken in. De day after kwam er zelfs een bevestiging van dat mokken maar ook een bevestiging dat ook hij volledig achter de beslissing stond en dat hij er ook enorm trots op was en dat hij enorm respect voor Swen heeft omdat hij juist zolang met de pijn heeft door gestreden…

Na ja… dat bedoel ik nu eigenlijk te zeggen met heel de opzet en naam van mijn bedrijf en eigenlijk heel mijn houding in het leven…het najagen van toppen is maar relatief…het gaat om samen en veilig thuis komen…gezond blijven en het liefst nog lol hebben, het kunnen lachen om mooie en minder mooie dingen die we onderweg tegen het lijf lopen.